Mevlüt Sarı: Beşiktaş’ta sistem kuruldu
Mart 11, 2010
18. Hafta’da oynanması gereken fakat ertelenen bu maçı “24. Hafta Maçı” olarak düşünürsek, Mustafa Denizli‘nin çıkaracağı kadroyu ilk defa tutturma başarısı gösterdi pekçok kişi. Gündüz birkaç arkadaşla ettiğimiz muhabbette kadro konusunda Ernst‘in sakat olması, İbrahim Kaş‘ın cezalı olması, Kayseri maçında defansın önündeki emniyet subabı aşısın ın tutturulduğu Toraman gerçeği göz önündeyken, çıkan ilk 11 de sürpriz değildi. Ha Mustafa Hoca’nın sırf tahmin edilemeyen olmak için Necip‘in yerine Uğur‘u oynatma ihtimallerini de göz önünde bulundurduk ama Hoca öyle bir maceraya atılmadı.
Gerek maç kadrosu, gerek tribünlerin dolu ve coşkulu olması, gerek “iyi oyun” bağlamında istikrar çabası, gerekse de İstanbul Büyükşehir Belediyespor’un atak oynamaya gayret eden bir anlayışa sahip olması maçın tempolu geçeceğinin habercisiydi.
Beşiktaş’ın taraftarın da etkisi ile maça iştahlı başlaması, hızlı oynamaya gayret etmesi ve İBB’nin buna ayak uyduramaması İBB’li oyuncuların yoğun şekilde faul yapmasına sebep oldu. Yunus Yıldırım’ın yoğun şekilde gerçekleşen fauller sonucunda arkadan yapılan fauller de dahil olmak üzere kartına başvurmaması oyunda ciddi elektriklenmeler olacağı düşüncesi yarattı ancak, Beşiktaş öne geçtikten sonra takımlar soyunma odasına girince nedense bir sakinlik çöktü iki takıma da ve ikinci yarı, ilk yarıdaki kadar durmadı.
İlk yarıda oyunun mutlak hakimi olan ve devamlı golü düşünen Beşiktaş; Bobo‘nun ayağından, Ekrem‘in topa vuramadığı kafasından kaçırdığı gollerle taraftarı strese soksa da, takım strese girmeden sakin, sabırlı davranıp, ısrarla golü aramaya devam etti ve Delinho’nun ilk pozisyonunda ofsayt olan pozisyonun devamında Bobo’nun en iyi yaptığı şeylerden biri olan sırtı kaleye dönükken topu alıp, dönüp, boş gördüğü yere vurarak golü yapması ve soyunma odasına 1-0 galibiyetle gidilmesi takıma da, taraftara da büyük moral oldu.
İlk yarıdaki gerek iyi futbol, gerek savunma başarısı, gerek etkili pozisyonların bulunması, Denizli’nin yeni sisteminin bir eseriydi ve Denizli bu defa sistemi oturttu gibi. 4′lü defans bloğunun önüne Toraman’ı yerleştirip, öndeki iki ön liberonun daha ileri noktalarda konumlandırılması, hem bu oyuncuların topa basarak ilk savunma hattını oluşturmaları, hem de top kapıldığında hücum organizasyonunda etkin bir role soyunmalarını sağladı. Maça böyle başlayıp, maçın gidişatına göre oyun içinde oyuncuların yerini değiştirerek 4-3-3′e dönülmesi ise takımın ne kadar değişik bir karakterinin olduğu, birçok şeyi yapabildiğinin aslında Beşiktaş’ın ne kadar sıradan gibi görünse de, kadro genişliği bakımından ligin belki de en iyi takımı olduğunun göstergesidir. Tabi, 4-3-3 gibi bir sistemde hedef forvet olarak Ekrem Dağ gibi bir arkadaş olunca, skorun daha da genişlemesi olasılığı azalıyor.
İkinci yarıda genel olarak oynanan 4-3-3′te de oyun disiplininden kopmamakla beraber, İBB’ye daha geniş alanlar bırakan Beşiktaş 2. golü, İBB defansının uyuduğu ancak Ferrari‘nin müthiş hamlesi ile sahada o anda en uyanık adam olduğunu gösterircesine attığı ara pas ile Holosko golü bulup, taraftar ile bütünleşiyordu. Bu noktadan sonra taraftar coşmuş, kah “Sen benim her gece efkarım” diyor kah “Dale Şov” yaparak yönetmenin kendilerini göstermesini sağlıyordu. İşte bu noktada Ekrem Dağ’ın ileri 3′lünün ortasında hiçbir şey verememesi ortadayken, taraftarın keyfini hiçbir şey bozamayacakken, defalarca eleştirdiğimiz Nihat‘ın oyuna girmesini neden sağlamadı acaba? Nihat kazanılacaksa, bundan daha uygun bir ortam var mıydı? 75. dakikada oyuna girse böyle bir ortamda hata yapsa bile asla baskı oluşmazdı Nihat’a ancak, Denizli nedense garip şekilde Uğur’u aldı oyuna Necip’i alkışlatmak adına. Necip’in alkışlatılması güzel bir şey ancak, Nihat ne olacak?
Sonuç olarak Beşiktaş çok iyi oynayarak ve hak ederek kazandığı bir karşılaşma oldu İnönü’de. Fenerbahçe’nin kötü futbolu, Galatasaray’ın istikrarsız futbolu karşısında son haftalardaki iyi, isteyen, iştahlı futbol, Beşiktaşlıları da şampiyonluk adına büyük umutlara sevk etti.
Mustafa Denizli Beşiktaş için deneye deneye artık en uygun sistemi kurdu ve görülüyor ki, sistem başarılı şekilde işliyor. Pozisyon vermeyen, bol pozisyon bulan bir takım haline geldi Beşiktaş. Artık pozisyon bulma sıkıntısı çekmeyen, bulduklarından da mutlaka gol çıkaran bu takım şampiyon olamazsa İnönü’deki Kayseri, Bursa ve Galatasaray maçlarına yanar çokca.
Tabi, bir de Bursa gerçeği var. Bursa ve Beşiktaş bu şekilde giderlerse ligde şampiyonluk her iki takım adına da 34. Hafta’da Bursa’da çözülebilir. Çözülecekse bu düğüm Bursa’da, varsın çözülsün ancak, o maçta şampiyon bu iki takımdan biri olacaksa da her iki takımın taraftarları -Bursaspor ve Beşiktaş Taraftarları- şampiyon takıma da, o takımın taraftarına da saygı duysun.
Cem Top: Asılacak düdük çok
Mart 8, 2010
Lider Galatasaray’ın Eskişehir deplasmanından alacağı sonuç, yalnızca Galatasaraylıları değil ilk 6 sıra içindeki tüm takımları yakından ilgilendirdiğinden bu Pazartesi maçına ilgi de büyük oldu. Ev sahibinde Jaycee ve Aydın gibi süratli iki futbolcunun sakatlıkları belli ki, Rıza Çalımbay‘ı hazırlıksız yakalamıştı.
Mücadelenin ilk yarısı Eskişehirspor açısından kontratağa o kadar elverişli bir oyun şekliyle oynandı ki, eminim Rıza Çalımbay kadar Jaycee ve Aydın da maçı izlerken dövünmüşlerdir. Rijkaard’ın genel şablonunu bozmadığı bu deplasmanda Galatasaray, Caner dışında klasik kabul edebileceğimiz defans dörtlüsünün önünde Ayhan ve Mehmet Topal‘ı yerleştirmiş, bu iki ismin dalgakıranlığında Elano‘ya da playmaker gömleği giydirmişti. İlk 45 dakikaya baktığımızda ev sahibi Eskişehirspor’un gömülerek oynaması ve Galatasaray’ın da defansını orta alana kadar çıkarması oyunun dar alanda sıkışmasına neden oldu. Gerek görevi gerekse de yetenekleri itibariyle düğüm olmuş oyunda ipin ucunu bulması gereken Elano, kendisinden bekleneni bir kez (31.dakikada) yaptı, o pozisyonu da Jo cömertçe harcadı.
Eskişehirspor’da dikkatimi çeken bir diğer nokta, kadroda “sol açık” tabir ettiğimiz nitelikte bir oyuncuya duyulan büyük ihtiyaç oldu. Daha önce Mehmet Yılmaz‘ın sol açıkta oynadığı bir maç izlemiş ve bu durumu hayli yadırgamıştım. Galatasaray karşısında da gerçek yeri “orta alanın ortası” ya da “forvet arkası” olan Sezer Öztürk‘ü izledim ve buna “yokluk” dışında bir anlam yükleyemedim. Zaten genç futbolcu da bir çok pozisyonda içeriye yönelerek ve yerini kaybederek oynadı. Sezer’in göbekte olduğu maçlarda eminim Eskişehirspor, çok daha organize hücumlar geliştirecektir. İlk yarının genelini kendi yarı alanında geçiren kırmızı-siyahlılar, yalnızca bir kez ileride şok baskı uyguladılar onda da Koray’ın “kolunu da kullanarak” attığı golle üstünlüğü ele aldılar.
İkinci 45 dakika yine Koray’ın hücum bölgesine ”special guest star” olarak sızdığı bir pozisyon neticesinde 2-0 olarak başladı. Bu golün getirdiği şok etkisinin de Galatasaray’ı bir 10 dakika için sersemlettiğini belirtmek gerekiyor. Gol sonrası kademeli olarak hamle yapan Galatasaray kenar yönetimi; Giovani Dos Santos ve Emre Çolak‘ı alarak savunmaya çekilecek Eskişehirspor defansı üzerine tabiri caizse çökmeyi planladı. Dos Santos’un hareketlilik kazandırdığı sağ kanattan gelişen bir akında Bülent Kocabey‘in yaptığı harekete penaltı kararı veren hakem Bülent Yıldırım, 72.dakikada maçtaki ikinci fahiş hatasını yaptı.
Skorun 2-1′e gelmesiyle sarı-kırmızılı futbolcuların hücum iştahı kabardı ama aynı zamanda Galatasaray’ın orta sahası da boşaldı. 80′de Mustafa Sarp‘ın bu bölgeye monte edilmesi de sorunu çözmeyince uzatmalarla birlikte kalan 14 dakika Eskişehirspor’un kontratak tehdidi altındaki bir Galatasaray baskısı izlememize yol açtı. Kalan dakikalar sarı-kırmızılı takımı puanlara ortak edecek golü getirmeyince, Kasımpaşa önünde şampiyon ilan edilen sarı-kırmızılı takım bu kez eleştiri yağmuruna şemsiyesiz biçimde tutulmak üzere İstanbul’un yolu tuttu. Oysa bu istikrarsız görüntünün nedeni uzaklarda aranamayacak kadar basit. Kasımpaşa oyunu kendi yarı alanında olduğu kadar rakip yarı alanda da oynamayı seven bir takım olduğundan Galatasaray’ın yıldızlarına parlayacakları alanları bırakmıştı. Eskişehirspor, hakem hatasıyla da olsa skor üstünlüğünü ele geçirip kapanınca aynı ayaklar dar alanda ve markaj altında bocaladılar. Son bir yorum da Bülent Yıldırım hakkında yapalım. Son dönemin moda deyişiyle “düdük asacak” bir performans sergileyen Yıldırım, hem Eskişehirspor’un golünde hem de Galatasaray’ın penaltısında hatalı karar verdi. Yalnız kendisini ipe çekmeden önce yöneticilerin “düdük asma” konusunu gündeme taşımasıyla, hakemlerin çuvallamasının aynı döneme geldiğine dikkatinizi çekmek isterim.
Mevlüt Sarı: Özdilek Böyle Diledi
Mart 7, 2010
Aslında sevmem böyle cinaslı uyak kokulu başlıkları ancak, tam tabiri ile böyle bir maçtı Fenerbahçe-Antalyaspor karşılaşması. Tıpkı, 2 hafta evvelki Antalyaspor-Eskişehirspor karşılaşması gibi. Tıpkı ilk yarıdaki Antalyaspor-Fenerbahçe karşılaşması gibi. Tıpkı, ilk yarıdaki Antalyaspor-Galatasaray karşılaşması gibi. Tıpkı geçtiğimiz sezonun 27. haftasındaki Sivasspor-Antalyaspor karşılaşması gibi.
Cem Top: Fikstür avantajı mı dediniz?
Şubat 28, 2010
Avrupa Ligi’ne veda ettikten sonra yara sarmak amacıyla Atatürk Olimpiyat Stadında İ.B.Belediyespor karşısına çıkan Fenerbahçe, deyim yerindeyse kabus gibi bir “ilk 45 dakika” oynadı. Olimpiyat Stadında hatırı sayılır bir kalabalık oluşturan Fenerbahçe taraftarları da zaman zaman yükselen homurtuları ile görülen kabusun aktörleri arasında sayılabilir. Eksiklerden kaynaklanan dar kadro yapısında Fenerbahçe teknik direktörü Christoph Daum, alışılmış sistemine bazı rötuşlar yapmak durumunda kaldı. Gökhan, Bekir, Bilica ve Santos‘un oluşturduğu defansın önünde Selçuk tek kalıyor; Vederson, Emre ve Deniz ise Alex – Güiza ikilisinin oluşturduğu hücum hattı gerisinde bir üçlü halinde yer alıyordu. 4-1-3-2 ya da 4-1-3-1-1 şeklinde adını koyabileceğimiz bu sistemde iki yumuşak karın, görev bölgeleri itibariyle Selçuk ve Deniz’di ki, zaten taraftarın tepkisi ile bu oyuncuların bekleneni veremedikleri de tribün tarafından tescillendi. “Tek ön libero” şeklinde nitelenen oyun anlayışında bu tek ön liberodan hem fizik mücadele ile top kapabilecek hem de ileri oynayıp oyun kurabilecek yetenekleri sergilemesi beklenir. Fenerbahçe’de bu göreve soyundurulan Selçuk ise yıllardır top kapma becerisiyle tanıdığımız ama teknik kapasite bakımından hep eleştiri konusu olmuş bir isimdi. Hal böyle olunca da İ.B. Belediyespor’un üçlü hücum hattı Fenerbahçe defansı üzerine baskı uyguladığında bloklar arasındaki bağlantıyı kolaylıkla kesti. Benzer biçimde görev aldığı bölgeden hem içe kat ederek hücumlara katılması hem de zaman zaman Gökhan Gönül’ün önünü kapatması beklenen Deniz de çizgi oyuncusu olmadığından maç içinde bocaladı. Neticede hücum kulvarları tıkanan Fenerbahçe cepheden şişirdiği toplarla Marcus – Barbosa ikilisine antranman yaptırırken, kontradan yediği golle de devreyi 1-0 geride tamamladı.
İkinci yarıya başlayan Fenerbahçe’de sistem yeniden 4-4-1-1′e dönerken, Daum da bizimle benzer tespitleri yaptığını oyuna müdahaleleriyle gösterdi. Selçuk ve Deniz’in yerlerine oyuna dahil olan Cristian – Deivid ile sarı-lacivertli takımın topa hakimiyeti arttı. Bu yarıda daha hırslı ve istekli bir görüntü çizen Fenerbahçe, 57′de Gökhan’ın sürüklediği atakta Alex ile skora dengeyi getirdi. Bu dakikadan sonra maçta ardı ardına kırılma dakikaları yaşanmaya başladı. Yediği gol sonrası savunmasını yeniden ileride kurmaya başlayan Belediyespor oyunu dengelerken, 69′da gole giden Güiza’yı düşüren Ekrem’e kırmızı kart göstermeyen hakem Fırat Aydınus bence önemli bir hata yaptı. 79.dakikada Alex’in rakibine yaptığı kasti faul sonrası ise bir başka kırılma noktası olarak değerlendirilebilir. Bu dakikada kaptan Alex De Souza‘nın ihracı doğru karardı ama bu kırmızı kartın etkileri, Fenerbahçe’nin sahada bir kişi eksik oynamasından çok daha önemliydi. Topu dolaştırma konusunda becerili bir takım olan Belediyespor, topun hakimiyetini kısa sürede ele alıp üstünlük sayısını bulurken, sarı-lacivertli takımda ise her an herşeyi yapabilecek kaptanın oyun dışı kalması psikolojik olarak da sıkıntıya girilmesine yol açtı. Son dakikalarda Daum’un bilindik Gökhan Ünal hamlesi de şişirme toplarda sonuç vermeyince Fenerbahçe sahadan mağlubiyetle ayrıldı. Sarı-lacivertli takımın ligin ikinci devresindeki performansına baktığımız zaman, oynadığı 6 maçta 8 puan topladığını ve tam 10 puan kaybettiğini görüyoruz. “Çok büyük fikstür avantajı var.” nidaları eşliğinde ligin ikinci devresine başlayan sarı-lacivertliler, ilk yarıda 8′de 8 yaptığı dönemi mumla aratıyor. Bu durumun oluşmasında sakatlık ve cezaların da etkisi var ama kayıpları salt bu sakatlık ve cezalara bağlarsanız Fenerbahçe’ye kötülük yapmış olursunuz.
Mevlüt Sarı: Tuhaf Kadro, Garip Diziliş, Harika Oyun, Kötü Niyetli Hakem
Şubat 28, 2010
Ligin en az gol yiyen takımı ile en az gol yiyen 2. takımı arasındaki maçın nasıl geçeceğini düşünürken, maçtan önce esame listesini gördüğümüzde “Ne alaka?” dediğimiz türden bir kadroydu Mustafa Denizli‘nin çıkardığı ilk 11. Bobo, Tello hadi Ekrem‘i de katalım bu listeye bu 3 futbolcuyu saymazsak, kaleci ile beraber tam 8 adet gol yememeye yönelik adam sahadaydı. Her ne kadar Ernst ve Fink‘in hücuma katkılarını yadsımasak da, bu adamların esas görevi “top kapmak” ve kaptığı topu ileriye aktarmak. Yani, öncelikli amaç kesiclik ve savunma. Sonuçta kadroyu görünce, kendisinden sonra ligin en az gol yiyen takımına karşı, bu sezon ligdeki maçları içinde savunması en katı takımın çıkmasına anlam verememiştik.
Kalede Rüştü, İbrahim Kaş, Sivok, Ferrari ve Delinho (İbrahim Üzülmez)’dan oluşan savunma, hemen önlerinde orta saha ile aralarında bir yerde Toraman bu 6′lının önünde Ernst ve Fink onların önünde ise sağda Tello, solda Ekrem Dağ en uçta ise Bobo.
Maç işte, “Bu takım kimle ve nasıl hücum yapacak?” şeklindeki düşünceler içinde başlarken, 2. dakikada çok iyi bir hücum organizasyonunda Fink’in doğru yere doğru gönderdiği topu, Tello doğru bir vuruşla ağlara gönderirken erken gelen bu gol Beşiktaş açısından olumlu bir etki yaparken, Kayserispor’u ise acelecileğe sevk ederek oyundan kopardı mantalite olarak.
Beşiktaşlı oyuncular bu sezon neredeyse hiçbir maçta yapmadığı şekilde akıllıca “pres” yapıyorlardı ve bu presin sonucunu da tehlikeli şekilde pozisyona dönüşebilen bir atağa çevirebiliyorlardı. Kayserispor ise özellikle takımın orta sahası acelecilik ve gereksiz heyecan içerisinde olması bu top kayıplarına sebep olmaktaydı. Beşiktaş’tan sonra en az gol yiyen takım olarak “savunma” takımı olan Kayserispor kaptırdığı topların bedelini “tehlikeli pozisyon” olarak ödemekteydi. Golden sonra Tello’nun harika attığı topu iyi kontrol edip, iyi şekilde vuran Bobo’nun topu direkten dönerken Beşiktaş kaçan gole, Kayserispor ise verdiği pozisyona anlam veremiyordu. Tolunay Kafkas da, Bayram‘ın oyunda alıp, hücumcu Treoisi‘yi saha sürüyordu henüz 20. dakikada.
Sonraki dakikalarda da Kayserispor’un her çabası daha pozisyon olma ihtimali bile olmadan eriyip Beşiktaş’ın tehlikeli atağına dönüşüyordu. Artık bilmem kaçıncı top kaptırmalarının birinde Aydın’dan topu kapan Tello adını günün adamı olmaya adamıştı bir kere ve harika bir topuk pası ile Bobo’yu topla buluştururken, Bobo futbolun bir “takım” oyunu olduğunu gösterircesine topu bomboş gelen Ekrem’e aktardı, Ekrem’e topu ağlarla buluşturmak kalmıştı dakikalar 30′u gösterirken.
İlk yarı Beşiktaş’ın top kapmaları, Kayserispor’un top kaptırmalarıyla geçti. Kayserispor’un top kaptırmaları Beşiktaşlı oyuncuları öylesine etkilemişti ki, topu kapan artık öncelikle pası değil, birkaç kişi çalımlayıp dikine doğru rakip kaleye inmeyi düşlemekteydi.
İkinci yarı başlarken ligin en az gol yiyen 2. takımı Kayserispor’un, kaleci dahil 8 tane ilk görevi “savunma” olan adamdan oluşan bir takımdan 3,5 pozisyon ve 2 gol yemesine neden olan hatalara ne gibi çareler üreteceğini düşünürken başladı. İlk yarıdan pek farklı değildi Kayserispor. Yana paslarla oluşan bir “pas başarısı” ve “topa sahip olma” başarısı ancak buna mukabil pozisyon üretememe, dikine yol alamama gibi eylemlerle beraber kritik top kaptırma eylemleri de devam etmekteydi. Kayserispor bu denli kötüyken kaptığı toplarla Kayserispor defansını dengesiz yakalayan Beşiktaş’ta bazı oyuncular fazla gaza gelip bireyselliğe dalınca hücumlardan eli boş dönüyordu. Dakikalar 80′i gösterdiğinde Mısırlı futbolcu Mohammed’in orta sahadan çıkardığı uzun topta Beşiktaş defansı “uyuyunca” Makukula Kayserispor’un maç boyunca bulduğu tek pozisyonu değerlendirip ligdeki 16. golüne ulaşıyor, Beşiktaş’ı ise maçın bitimine 10 dakika kala strese sevk ediyordu.
Golden sonra Kayserispor tempoyu arttırmak için çabalayıp oyunu rakip yarı alana büyük oranda yıksa da pozisyon bulamayınca yapacak bir şeyi de kalmıyordu.
Sonucu itibariyle Beşiktaş’a ligin ilk yarısındaki Kayserispor, Bursaspor ve geçen haftaki Galatasaray maçlarına yanmakla beraber, rakiplerinin puan kaybetmesini bekleyerek şampiyonluk hesapları yapmak kalırken, Kayserispor’a bir savunma takımı olarak, başka bir savunma takımından nasıl bu kadar çok pozisyon yediğini hesap etmek kalıyordu.
Gelelim maçın hakemine. Beşiktaş bu maçı kaybetmiş olsaydı emin olun ki, çok şey olurdu hakemle alakalı. İlk yarıda ceza sahasının hemen dışında Kayserili oyuncu topu koluyla kontrol ediyor İlker Meral “devam” diyor. Olabilir, görmemiştir, yardımcı da uyumuş olabilir ancak, arkadan yapılan ve ani atak kesen Kayserispor müdahalelerine eli cebinde hızla geldiği halde kart çıkmıyorsa buna mukabil faul bile olmayan Tello’nun topu taca gönderdiği pozisyonda Tello’ya sarı kart çıkıyorsa, ikili mücadelede yere düşen Kayserili oyuncu olurken anlamsızca “faul” düdükleri çalınıyorsa, buna mukabil Kayseri lehine faul verilen mücadelelerde yerde kalan oyuncu Beşiktaşlıysa “devam” deniyorsa ve nedense yapılan hataların “iyi niyetli” olduğuna inanası gelmiyor insanın. Hele son dakikalarda Fink’in rakibinden topu söküp ceza alanına doğru koşmaya çalışırken rakibin iki eliyle Fink’in belini arkadan tutup yere indirmesine bile kart çıkaramıyorsan, “iyi niyet” veya “hakemler de insan” değerlendirmeleri çok farazi kalıyor. Maç içindeki takdir haklarını Kayserispor’dan yana kullanmasına “öyle görmüştür” desem bile, o son dakikalardaki Fink’in arkadan “kasti şekilde” çekilmesine kart çıkar-a-mamasını gördükten sonra İlker Meral Şampiyonlar Ligi Finali de yönetse, karakteri bellidir nazarımda.
Bu maçta İlker Meral kötü niyetle maç yönetmiştir veya moda deyimle birçok pozisyonda “yüreği” yetmemiştir. Kim bilir, Mehmet Özhaseki’nin Hakan Sivriservi’nin hakemlik formasını astırtmasını aklına getirmiş “Neme lazım ben takdir haklarımı Kayseri’den yana kullanayım da, kim ne yaparsa yapsın” demiştir.
Maç sonunda aklımızda kalan da, tuhaf bir şekilde savunma özellikli ve garip dizilişe sahip bir takımın ligin en az gol yiyen 2. takımına karşı 6 net pozisyon yakalamakla kalmayıp iyi bir oyunla rakibini devirmesi ile çok basit ve açık pozisyonlarda bile garip düdükler üfleyen kötü niyetli bir hakemdi.
Mevlüt Sarı: Şart Mıdır Çekilen İşkence Üzerine Zevksiz Bir Futbol Resitali(!) Sunmak?
Şubat 27, 2010
Ne zaman sonunda “maçı yazmak” için izlemeyi hedeflesem Antalyaspor maçlarını, mutlaka bir takım olaylar gelişiyor ve maçtan daha ön plana yerleşiyor bende. İstiyorum ki; maçı yazayım, futbolcuları yazayım, golleri yazayım falan ancak futbolun dışında olan buna mukabil ülkemizin futbol gerçeğinin ta kendisi olan olaylar her şeyi berbat ediyor.
Cem Top: Beşiktaş 2 puanı ilk yarıda kaybetti
Şubat 21, 2010
Her iki takım açısından da büyük önem taşıyan derbi hakkında “Rijkaard, Beşiktaş’ı iyi etüt etmiş” desem, biliyorum ki sıradan futbolsevere haksızlık etmiş olacağım. Geçmiş haftalarda kahvede pişpirik oynarken göz ucuyla maçları takip etmiş bir vatandaşa “Bu sezon Beşiktaş’ı nasıl buluyorsun?” diye sorsanız alacağınız cevap muhtemelen “Gol atamıyorlar,”olurdu. İşte bu yüzden Rijkaard’ın fizik açıdan yıpranmış takımını topun gerisinde bırakıp kontratak kovalamasını ve topun hakimiyetini Beşiktaş’a bırakmasını fazla eleştirmemek lazım. Böyle bir düşünce ile geride iyi kapanırsanız en azından bir puanı almanız neredeyse garanti. Yirmi haftadır takımının gol yollarındaki kısırlığına çözüm üretememiş Mustafa Denizli‘nin bu maçta “Evreka!” diye haykırması beklenmiyordu, sonuç itibariyle öyle de oldu. Beraberlikte canı fazla sıkılmayacak Galatasaray, bir puanı alarak ikili averaj durumunda da rakibinin önüne geçti.
Karşılaşmanın ilk devresi bariz biçimde Beşiktaş üstünlüğüne sahne oldu. Siyah-beyazlı takımda defansın önünde görev yapan Fabian Ernst ile Michael Fink öyle bir 45 dakika çıkardılar ki, bu peformanslarını sezon geneline yayabilmiş olsalar Beşiktaş bugün liderlik koltuğunda oturuyor olurdu. Ligimizde “ön libero” olarak anılışlarının aksine bu iki Alman da “orta saha” vasfının oyunun her iki yönünü de tarif ettiğinin bilincinde “Ballackvari” bir futbol oynadılar. Bu devrede sarı-kırmızılı takım da kontrollü oynama konusunda ipin ucunu kaçırıp katı defans anlayışına bürününce baskılı görünen ve pozisyon üreten taraf Beşiktaş oldu. Neticede geçmiş maçlarına oranla daha istekli görünen Nobre, arzulu oyununa rağmen müsait pozisyonlardan yararlanamadı ve takımlar soyunma odalarına 0-0′lık eşitlikle gittiler. Oysa oyunu rakip sahaya yıkma fırsatı bulmuşken Beşiktaş’ın daha etkili pozisyonları üretmesi, Neill – Emre tandemini daha fazla hataya zorlaması gerekirdi. 90 dakika geneline bakınca Beşiktaş’ın kaybettiği 2 puan için ilk 45 dakikaya yanması gerektiği açıkça görülüyor.
Karşılaşmanın ikinci devresine hamle yaparak başlayan taraf Galatasaray teknik heyeti oldu. Belki oyuncu değişikliği anlamında bir hamle yapılmadı ama ilk yarıda ileri uçta görünen Arda‘nın orta alana daha yakın oluşuyla baskı altındaki Elano‘nun ikili Alman cenderesinden (Fink – Ernst) kurtulma şansı doğdu. Bu hamleyle topu daha etkin biçimde dolaştırmaya başlayan Galatasaray, böylelikle Beşiktaş’ın presini de kırmaya başladı. Zirvenin ortağı olmak için 3 puana şiddetle ihtiyaç duyan siyah-beyazlı takımın doğal olarak oyunu domine ettiği dakikalarda Galatasaray da “pusuya yatmış aslan” görüntüsü veriyordu. Sarı-kırmızılı ekibin rakibini gafil avlamak için Keita’nın sürükleyeceği baskın ataklara şiddetle ihtiyacı vardı ama Madrid’in yıldızı İnönü’de sönük kaldı. Sonucu günlerdir merakla beklenen eşleşmede kazanan taraf İbrahim Üzülmez oldu. Öyle ki, maçın son bölümlerinde Keita‘nın İbrahim Üzülmez‘e attığı dirsek nedeniyle ihracı gerekirken tartışmasız gecenin en kötü isimlerinden Tarık Ongun‘un pozisyonu es geçmesiyle bu kırmızı kart çıkmadı.
Kaptanlık pazubandını taktığı günden bu yana varını yoğunu Galatasaray için veren Arda’nın adeta yoktan var ederek attığı golle öne geçen sarı-kırmızılılar, skoru korumaya yönelik hamlelerde bu kez erken davrandı. 72 ve 81′de iki oyuncu değişikliğine giden Rijkaard, 82.dakikada ilk golde hata yapan Sivok‘un kendini affettirmesiyle Beşiktaş’a yakalandı. Genel hatlarıyla derbinin seyrine baktığımızda Galatasaray kenar yönetiminin maç içinde stratejiler değiştirdiğini ancak Beşiktaş’ın kendisini bu noktaya getiren kısır dizilişte -mağlupken dahi- inat ve ısrar ettiğini görüyoruz. Beşiktaş adına Nobre – Holosko – Ekrem ileri uçtayken de Nihat – Bobo – Yusuf üçlüsü oyundayken de sistemin adı 4-3-3. Mustafa Denizli’nin üzerinde etraflıca düşünmesi gereken problem de bu. B planını sadece isimleri değiştirmek üzerine kurgulayınca Beşiktaş bu sezon fazlasıyla puan kaybetti. Gelinen noktada Beşiktaş yine yeni ve yeniden final maçları oynamaya başlayacak. İlk viraj da Kayserispor deplasmanı. Bu zor maçta puan kaybetmek, büyük ölçüde “şampiyonluk şansının kaybedilmesi” demek. Siyah-beyazlı takımın yeniden potaya girebilmesi ise A planı üzerinde ısrar eden Mustafa Denizli’nin hiç olmazsa B planını revize edip 1 santrfor 2 forvetli düzenini çift santrforlu sisteme çevirmesine bağlı. “Kılavuz karga” olmak pahasına kendimi bu gerçeği yazmak zorunda hissediyorum.
Sahadan istediğini alarak ayrılan Galatasaray’da öncelikle Rijkaard – Neeskens ikilisini kutlamak gerekiyor. Daralan kadroyu ekonomik ve akılcı biçimde kullanarak hem Vicente Calderon‘dan hem de İnönü’den avantajlı çıkmayı başaran Galatasaray, Atletico Madrid’i elemesi durumunda arkasına çok kuvvetli bir rüzgar alabilir.
Cem Top: Ne Trabzonspor ne İ.B. Belediyespor
Şubat 21, 2010
Daha önce Trabzonspor ile İ.B. Belediyespor arasında oynanan maçlarda (kupa dahil) oldukça geniş bir skor spekturumuna şahit olmuştuk. Esasen bahsettiğimiz kaşılaşmalarda bordo-mavililerin sonuca yönelik baskın bir görüntüsü vardı ama Abdullah Avcı ve talebeleri de ligin iyi futbol oynayan ekipleri arasındaydı. Sosyal hayatın genelinde olduğu gibi bilinmeyene karşı merak bir başka deyişle 3 ihtimalli maçın cazibesi sadece Trabzonsporlu ve Belediyesporluları değil futbolsever geniş bir kitleyi ekranları önüne kilitledi. Kar küreme faciasından sonra yeniden yeşillenen Avni Aker, kışın sonuna yaklaşırken baharın müjdecisi gibi geldi bizlere. Yer yer görülen kellikler de zeminin Orduspor maçı sonrasındaki halini hatırlayanlar için “kadı kızı kusurları” statüsünde değerlendirildi. Ama işin gerçeği zemin iyi değildi.
Cem Top: Ziya Doğan, Ayman ve 1 puan
Şubat 7, 2010
Lider Fenerbahçe’nin takipçileriyle olan puan farkını açma amacıyla çıktığı Diyarbakırspor maçı, ilk yarısı itibariyle Ziya Doğan‘ın enteresan taktik düşüncesi ve oyuncu seçimlerinin konuşulduğu bir 45 dakikaya sahne oldu. Öyle ki, Güneydoğu ekibinde asıl mevki ön libero olan ya da sıkıştığınız anlarda ön libero oynatabileceğiniz futbolcuların sayısı 6′yı buluyordu. (Diallo, Adnan, Bassim, Ayman, Barış, Tjikuzu)
Kurduğu defansif onbir ile Fenerbahçe’nin kanatlardaki atak yollarını kesen Doğan, göbeği de Barış – Ayman ikilisiyle tıkamış bunu yaparken de elbette Fenerbahçe hücum silahlarının “çanına ot tıkamayı” amaçlamıştı. Eğer sarı-lacivertli takımın devre sonuna doğru bulduğu 1-2 pozisyonu göz ardı edersek, Ziya Doğan’ın ilk 45 dakika zarfında amacına ulaştığını söylemek mümkün. Fenerbahçe’nin Mehmet Topuz, Emre, Cristian, Alex ve Özer beşlisiyle kurduğu orta alanda gözlenen tek değişiklik Mehmet Topuz ile Özer’in alışılmışın dışında birbirlerinin kanatlarında maça başlamalarıydı. Bunun haricinde bahsettiğimiz orta sahanın teknik meziyetleri de aynıydı fizik zaafları da.
Her iki bek Gökhan Gönül ve Andre Santos‘un defansif kaygılarla hücuma çık(a)madığı anlarda Diyabakırspor’un sağda Adnan – Tjikuzu solda ise Bassim – Celaleddin ikilileriyle bu bölgeleri çok rahat kapattığını gördük. Zaten Tjikuzu, Ayman, Barış ve Celaleddin’den oluşan yeşil-kırmızılı orta sahanın Fenerbahçe’li mevkidaşlarına oranla belirgin fizik üstünlükleri olduğunu biliyorduk, ilk 45 dakika da bunu teyit etti. Bu yapılanmanın ofansif anlamda Ziya Doğan’ın başını ağrıtması bekleniyordu ki, tecrübeli teknik adam da bu handikapı aşmak için ileri ucunda top tutabilen iki santforu (Bebbe – Tazemeta) birlikte oynatarak hiç olmazsa baskı yememeyi düşündü. Talebelerinin bunu başardığı gibi Diyarbakırspor’un ilk yarıda 2 tehlikeli atak dahi geliştirdiğini belirtmek lazım.
İkinci yarının gidişatına Özer’in 48.dakikada sakatlanarak oyundan alınması ve Güiza hamlesiyle sistemin 4-3-1-2′ye dönmesi damga vurdu. Christoph Daum’un belki 70.dakikaya kadar uygulamaya koymayacağı bu taktik dönüşümü öne çekmesi iki takımın da beklenenden önce yıpranmasına yol açtı. Dakika 65 olduğunda orta sahalar boşalmış, topa sahip olanın çocuk bahçesinde gezer gibi driplinge kalktığı bir atmosfer Saracoğlu zeminine hakim olmuştu.
Bu esnada defans bloğunu kademeli olarak kalesine yaklaştırmaya başlayan bir başka deyişle her geçen dakika biraz daha gömülen Diyarbakırspor’da aslında Fenerbahçe’nin ekmeğine yağ sürülmekte olunduğunun bilincindeki tek kişi kenarda kendisini paralayan Ziya Doğan’dı.
Bu arada Güiza’nın ceza sahası içinde çekilerek düşürülmesi olayı cereyan etti ki, hakem Koray Gençerler beyaz noktayı işaret etmesi gerekirken pozisyona gözlerini yumdu. Yorumumuzdan Gençerler’in sahada Fenerbahçe’yi doğradığı gibi bir anlam çıkmasın. Özellikle son bölümde Koray Gençerler pek çok pozisyonda etki altında kalarak Fenerbahçe lehine verilmemesi gereken kararlar da verdi. Gerek ilk yarının gerekse de ikinci yarının bazı anlarında oyunun kontrolünü kaybetti. Kısacası iyi bir hakem profili çizemedi. Diyarbakırspor’un Ayman’ın ayağından bulduğu gol sonucu puan almayı başardığını belirtelim çünkü gerek fiziksel gerekse de mental anlamda kalan (7+5) dakikalık bölümü çıkarmalarına imkan ve ihtimal yoktu. Bu puan kaybı bir kez daha gösteriyor ki, Christoph Daum‘un kafasındaki “ideal onbir” geride iyi kapanıp etkili kontratağa çıkabilen takımlar karşısında zaaf gösteriyor.
Fenerbahçe’nin ikinci yarı fikstürü futbol kamuoyunun geneli tarafından avantaj kabul ediliyor ama bu fikstür aynı zamanda rakiplere de yukarıda betimlemeye çalıştığımız oyun anlayışını dikte ediyor. Kalan haftalarda anahtar Daum’un ellerinde olacak.
Cem Top: Nonda’ya rağmen 3 puan
Ocak 24, 2010
Ali Sami Yen Stadında oynanan Galatasaray – Gaziantepspor karşılaşması, ilk 45 dakikası itibariyle beklentilerimizi karşılamadı. Karşılaşma öncesi düşüncemiz, Galatasaray’ın oyunu rakip ceza alanı çevresine yıkarak, kırmızı-siyahlıların ise etkili kontrataklar geliştirerek gol bulabileceği yönünde idi.
Her ne kadar takımlar ilk 20 dakika içinde karşılıklı olarak ikişer net pozisyonu harcadılarsa da ilk yarıdaki “ofansif zenginlik” bu akınlarla sınırlı kaldı. Gaziantepspor cephesinde Julio Cesar‘ın merkezi santrfor olarak görevlendirildiği hücum hattı kanatlarda Olcan ve Ahmet Arı ile destekleniyor ve bu hattın gerisindeki Zurita, Serdar, Erman üçlüsü orta alanın yükünü çekiyordu.
Buna mukabil Galatasaray’da Rijkaard, kupa maçlarında etkili bir futbol ortaya koyan kadroyu bozmak istememiş, sadece Servet‘in yanında Neill‘e görev vererek takımını sahaya sürmüştü. Sarı-kırmızılı takımda Elano‘nun bir kez daha Mustafa Sarp‘a yakın oynaması sarı-kırmızılı taraftarlar üzerinde defansif kaygılar yarattıysa da Ahmet Arı’nın 34. dakikada gördüğü kırmızı karttan sonra bu endişeler boşa çıktı. Kırmızı-siyahlı genç futbolcu, bir anlık öfkesinin bedelini oyun dışı kalarak ödediği gibi kalan dakikaları baskı yiyerek geçiren takımına da faturanın bir kısmını ödetti. Kırmızı kart sonrası Julio Cesar De Sousa‘yı ileri uçta tek bırakmak zorunda kalan Gaziantepspor, 4-3-3′ten 4-4-1 sistemine yumuşak bir geçiş yaptı.
İkinci 45 dakikaya da baskılı şekilde başlayan Galatasaray’da bu maç için Arda‘nın yıldız apoletlerini ödünç alan Caner‘in etkili futboluna tanık olduk. Sol bekte adeta harcandığı maçların aksine, kendine güveni üst düzeyde olan bu futbolcu çabukluğu ve adam eksiltme özelliği sayesinde önce sol kanattan daha sonra ise göbekten geliştirdiği ataklarla rakip defansı karıştırdı. Günün “facia” isimlerinden Nonda’nın 59′da kaçırdığı penaltıyı da Caner Erkin yaptırdı. Bu karşılaşma öncesi görüşümüz; Galatasaray’ın eksik kadrosuna rağmen dripling yetenekleriyle öne çıkan futbolcuları sayesinde Gaziantepspor defans yerleşimini bozacağı ve çok pozisyon bulacağı şeklindeydi. 90 dakika geneline bakınca sarı-kırmızılıların hatırı sayılır gol pozisyonlarından Nonda’nın formsuzluğu sebebiyle yararlanamadığını görüyoruz. Futbol kamuoyunun geneli Jo’nun gelişini “Nonda’yı hırslandıracak bir faktör” olarak görürken bu futbolcunun her geçen gün geriye gitmesi kafalarda soru işaretleri yaratıyor. Galatasaray yönetiminin olası bir Giovanni Dos Santos hamlesi, Nonda’nın Gaziantepspor maçındaki performansından sonra taraftar nezdinde de iyice haklı temellere dayanacak. Anlayacağınız, bu maçtaki kötü performansı nedeniyle bir ara taraftarlardan da tepki gören Nonda bir anda “en zayıf halka” halini almış durumda.
Defansın yeni ismi Lucas Neill‘e gelirsek, ilk maçı itibariyle etliye sütlüye karışma işini daha çok Servet Çetin‘e bıraktığını ve bizce doğru yaptığını söyleyelim. Galatasaray’lı yöneticilerin bu transferin yapılmasına önemli bir gerekçe olarak gösterdiği “geriden oyun kurma” konusu ise hala değerlendirilmeye muhtaç. Gaziantepspor’un 10 kişi kaldıktan sonra zorunlu olarak kendi yarı alanında savunmaya çekilmesi Lucas Neill’i tüm yönleriyle izlememize mani oldu. Haftalar ilerledikçe bu futbolcu hakkındaki yorumlarımız da genişlik kazanacak. Bu noktada, Avustralya milli takım formasını 50 kez giymiş, neredeyse futbol hayatının tamamını Ada’da geçirmiş Lucas Neill’i değil, Galatasaray forması altındaki Lucas Neill’i değerlendireceğimizi belirtmeliyiz. Yoksa Galatasaray son dönemde öyle isimlerle anlaşmaya başladı ki, bu isimleri “sarı çizmeli Mehmet Ağa” nitelemesiyle masaya yatırmak bile abesle iştigal.
Madalyonun Gaziantepspor yüzünü çevirdiğimizde, ara transfer döneminin sonuna yaklaşılmasına rağmen Jose Couceiro ve yönetimin takımı henüz organize bir görüntüye kavuşturacak hamleleri yapamadığını görüyoruz. Tabata’nın astronomik bir bedelle Beşiktaş’a satılmasının ardından doğan oyun kurucu boşluğu, her geçen gün büyüyor ve bu esnada puanları da yutuyor. Format gereği Julio Cesar’ı desteklemekle görevli isimlerin de bekleneni verebildiği söylenemez. Julio Cesar yakınlarında duvar olacak kimseyi bulamayınca Gaziantepspor akınları da başlamadan bitiyor. Galatasaray karşısında 92 top kaybıyla oynayan takım, yatıp kalkıp maçı 1-0 kaybettiğine dua etmeli. Belki ilk dakikalarda Caner’in getirip Nonda’nın kafasına teslim ettiği top gol olsa ya da Nonda penaltıyı gole çevirebilse kaybedilen 3 puanın karşılığı skor tabelasında çok farklı biçimde yazılacaktı. Gol bölgesinde Beto gibi bir alternatif varken, birbiri ardına forvet transferi yapılması da bizce hata. Gaziantepspor bir an evvel Julio Cesar – Beto ikilisiyle 4-4-2 dizilişine geçmeyi denemeli ve ara transfer bitmeden yerli ya da yabancı bir “playmaker” ile kadrosunu takviye etmeli.
