“Taraftar değiştik diyorsa, bunu gösterecek. Artık kombinen var, sırtında da lisanslı ürünün. O halde işler kötü gidiyor diye altıncı hafta hocanı istifaya çağırmayacak, yönetime ‘git’ demeyeceksin. Futbolu bilmek demek, sadece golün nasıl atılacağını bilmek demek değildir.”

Trabzonspor’u bu sezon da yakından takip eden yazarımız Aytekin Akay’a yeni sezonun yeni Trabzonspor’u sorduk. İşte sorular ve cevapları.

- İlk maçtan net yorumlar belki yapılamaz ama Ankaraspor maçındaki Trabzonspor size nasıl bir izlenim verdi?

Doğrusunu isterseniz, tam beklediğim gibi. Yani ilk maçtan şampiyon bir Trabzonspor beklemiyordum. Tipik bir sezon başı maçı, normal bir oyun ve sonuç. Yirmi dört yeni oyuncu aldınız diye ilk maçta şov bekleyenler yanılır. Zaten Trabzonspor için en tehlikeli süreç, bu süreç. Büyük kulüptür, heyecan olacak, takımını taraftarını havaya sokacaksın ama havaya girmeyle şampiyon olma arasında derin bir ayrım var. Bunu Trabzonspor taraftarının görmesi gerekiyor.Ben yönetimi ve başkanı sürekli izliyorum. Şampiyon olacağım dediklerini duymadım. Ki doğrusu da bu. Senin üzerinde 25 yıllık şampiyonluk baskısı var. Bir de buna ‘24 oyuncu aldınız hadi şampiyon olun’ aceleciliğini eklemeyin / eklemeyelim.

- Ersun Yanal’ın takım kurgusu, oyun planı hakkında neler söylemek istersiniz. Doğru oyuncularla mı sahadaydı?

Hiçbir hoca yanlış oyuncularla sahada olmak istemez. Bütün hocalar takıma oynayan oyuncuları tercih eder. Trabzonspor kanat ve orta alan varyasyonlarını daha fazla denemeli. Yani siz bir sene boyunca 30 golü uzaktan atamazsınız. Taraftar güzel oyun isterim derken ne demek ister mesela? Sağ ve sol kanat akınları, ortadan duvar pasları, uzaktan şutlar, rakibin oyununu bozan pres. Trabzonspor’u izlerken bu gözle de bakmak lazım. Şimdilik bunlar yok. Bazı şeyler de bazı oyuncularla olur.

- Yeni transferlerden kimi beğendiniz, kimi beğenmediniz?

İlk maçta kötü dediğiniz oyuncuya devre arası müthiş adamdı dersiniz ki bu futbolda çok olur. Onun için ahkam kesmeden sadece bendeki algıları paylaşmak isterim. Colman dışındaki yenilerden iyi olan var, vasat olan var. Ama Colman beni şaşırttı desem abartı olmaz. Acaba hocası ondan ne istiyor? Klasik Hagi, Alex tarzı bir adam değil. (Keşke olsa!) Yani Trabzonsporlular böyle bir oyuncu bekliyor ama zaten oyuncunun kariyeri de bunu söylemiyor. Ofansif orta alan oyuncusu ama biraz daha topa girmesi ve topu sevmesi gerekiyor. Sanki topa küsmüş gibi bir hali var. Yenilerden en fazla merak ettiğim Ceyhun Gülselam. Onu izlerken aklıma Ogün Temizkanoğlu geliyor.O da çok genç yaşta milli formayı giydi ve bir daha çıkarmadı. Trabzonspor’un on yıllık transferi diyesim geliyor ama, işte futbol bu. Sen iyi olursun takımın kötü olur, kaybolur gidersin de. Bir an önce onu takıma monte etmek lazım derim şimdiden. Akla Hüseyin gelecek ama Hüseyin Ankara maçında kendine düşeni yaptı. Taraftarın Hüseyin antipatisini anlıyorum da yazmak istemiyorum. Hüseyin’in yerinde oynayan futbolcular, gol atmazlar belki ama gol kurtarmak da dahil olmadık işler yaparlar. Lütfen bunları da görün. Geriden oyunu kuramıyor diyeceksiniz. Kuramıyorsa oyun bozuyor, atak kesiyor.
- Forvetler ve Yattara bu sene ne yapar? Forvette sorun yaşanır mı?

Gökhan ve Umut’un kaderi takımın yedi oyuncusunun elinde. Orta alan ve defans oyuncuları kendilerinden çok, onları düşünsün derim. Şunu anlamakta zorlandım hep; golü forvet atacak. Hayır, kaleci hariç her oyuncu gol atabilir. Sağ bek sahaya çıkarken sadece markaj için çıkmaz. Çıkmamalı. Hüseyin de en az Gökhan kadar gol düşünmeli. Ersun hoca bu konuları bizden sizden daha iyi bilir. Gökhan’dan beklentim büyük. Umut, geçen sezon kadar gol atsa bile yeter. Yattara, Isaac, Barış, Selçuk, Colman, bütün bu oyuncuların gol atma becerisi yüksek. Onun için forveti iki oyuncuyla sınırlandırmayalım. Yattara konusuna gelince; daha az itiraz etsin, yeter. Futbolu da biliyor, golü de kokluyor. Ve eğer sakat değilse, ceza riski de yoksa oyunda kalsın.

- Yeni stadyum, yeni tribünler, yeni bir heyecan. Bu heyecan gerçek bir heyecan mı? En kötü durumda yönetim her şeye rağmen eleştirilir mi?

Trabzonspor kulübü saha içinde de dışında da değişim geçiriyor. Herkesin tatil yaptığı yaz mevsiminde Trabzonspor deri değiştirdi de kimse anlamadı. Maraton tribününün üstü açılınca şöyle çocukluk yıllarıma gittim. Maç günü yağmur yağmasın diye dua ettiğim yıllara. Tribünler yenilendi, daha da yenilenecek. Kombine sayısı inanılmaz rakamlarda. Herkeste gerçek bir heyecan var. Ee bu işin özü zaten heyecan. Demek ki, Sadri Şener ve ekibi o özü yakalamışlar. Uygulamalaya da koyuyorlar. Burada önemli olan hizmetlerin devamlılığı. Bir yerde bırakınca ‘Dön, on sene geriye’ oluyor. Bu tür adımlar sizin itibarınızı da kuvvetlendiriyor. Bunu da göz ardı etmemek lazım.

- Trabzonspor sezon sonu nerde bitirir? Ve taraftara düşen nedir?

Bu sorunun cevabı yok. Yani bunu ben nereden bilebilirim? Ama bildiklerimi söyleyeyim, nerede bitirirse bitirsin, yapılan transferler, yenilikler, değişimler mutlaka korunmalı ve desteklenmeli. Hatta taraftar, 41.yılda bu değişimin lokomotifi olmalı. Takım sahada kaybetse de bir değişim dönemi olduğunu unutmamalı. Bu sene kazanım yılı diye düşünsünler. 24 yeni oyuncudan en az 15′ini bir sonraki sezon da takımda tutabiliyor muyuz? Hatta tamamına yakınını. Yönetimi doğru adımları için teşvik ediyor muyuz? İki maç kaybedilince, ‘Hoca gider mi, hangi oyuncu gönderilir, olağanüstü kongreye doğru mu’ gibi düşünceler sizce de geride kalmadı mı? Bu ‘yap-bozlar’la kaybettiklerimizi ne çabuk unutuyorsunuz! Taraftar değiştik diyorsa, bunu gösterecek. Artık kombinen var, sırtında da lisanslı ürünün. O halde işler kötü gidiyor diye altıncı hafta hocanı istifaya çağırmayacak, yönetime ‘git’ demeyeceksin. Futbolu bilmek demek, sadece golün nasıl atılacağını bilmek demek değildir.

Ligin önemli şampiyonluk favorilerinden Fenerbahçe, ilk haftada konuk olduğu Gaziantepspor’a 1-0′lık skorla boyun eğerken beğenilmedi. Maç genelinde rakip kalede baskı kurma konusunda zorlanan sarı-lacivertliler, Luis Aragones’in tek santrfora dönüş yapmasıyla da düzelmeyecek bir takım yapısal problemlerle boğuştuklarını gözler önüne serdiler.

90 dakika sonunda skor tabelasına bakanlar yanılabilirler, Gaziantepspor attığı gol dışında en az 3 net fırsatı da cömertçe harcadı. Buna karşılık Fenerbahçe rakibine oranla çok daha pasif bir görüntü çizdi.

Pek çok futbol otoritesinin aksine Fenerbahçe’yi Partizan maçındaki görüntüsüyle de beğenmeyen bir futbol yorumcusu olarak, sarı-lacivertlilerdeki yapısal problemin ayrıntısına girilmesi gerektiğini düşünüyorum. Maç başlarken her iki takım da beşli orta sahalarla parselasyon yaptılar. Yaptılar ama orta alanı beşli kurmanın amacını ve gereklerini yeşil sahaya yansıtan taraf ev sahibi Gaziantepspor’du. Kırmızı-siyahlıların orta alanı Erman Özgür, Tabata, Mehmet Yozgatlı, Zurita ve Murat Ceylan’dan oluşurken, Fenerbahçe aynı bölgede Uğur, Emre, Maldonado, Alex ve Kazım’ı tercih etmişti. Gaziantepspor orta alanda rakibine bunaltıcı bir pres uygulayarak oyun bozmayı, Alex ve Emre gibi yetenekli ayakları baskı altına almayı böylelikle de topun mümkün olduğu kadar kendi ceza sahasından uzakta oynanmasını amaçladı. Aynı Gaziantepspor gibi orta sahasını beşli kuran Fenerbahçe’de ise biraz Emre’nin gayreti dışında tüm futbolcular karşılamaları gereken rakiplerine yalnızca refakat ettiler. Bunun sonucu da kırmızı-siyahlıların maç boyunca geliştirdiği tehlikeli ataklar olarak kendisini gösterdi. Öyleyse anlatmaya çalıştığım şartlar altında 1-0′lık Gaziantep galibiyetine “anormal sonuç” diyebilir miyiz?

Şimdi size başka bir beşli orta sahayı anımsatmak istiyorum. Tuncay, Aurelio, Appiah, Serkan Balcı ve Alex. Daum’un ligi domine eden Fenerbahçe’si bu “ısıran” orta sahasıyla rakiplerin canını acıtıyor ve bunaltıcı bir baskı kuruyordu. Bahsettiğimiz bu takımın azı dişleri zaman içinde birer birer kaybedildi. Daha da dramatik olanı kaybedilen futbolcuları ikame edebilecek transfer standardı bir türlü tutturulamadı. Bu kayıplar halkasına en son eklenen Aurelio’nun yokluğu artık iyiden iyiye kırmızıya dönmekte olan turnusol kağıdını Gaziantepspor maçıyla gözümüzün içine soktu. Geçtiğimiz sezonlarda Fenerbahçe’nin korkulan bir takım olmasında Alex’e eşlik eden orta sahanın oyunu çift yönlü oynama meziyetleri çok büyük bir etkendi. Gelinen noktada sarı-lacivertli taraftarlar üzülerek gördüler ki, Fenerbahçe artık yumuşak ve mücadele gücünden çok şey kaybetmiş bir takım. Hatta orta saha dışında santrfor mevkinin yeni ismi Güiza’nın bile ligimizde epey hırpalanacağını düşünüyorum. Fenerbahçe hakkında yazdıklarım sarı-lacivertli renklere gönül vermiş pek çoklarına “iğneli” gelebilir. Ancak camianın artık “dokuz köyden kovmak” yerine bir onuncu köy olmadığını idrak etmesi gerekiyor. Mevcut kadro yapısı ve oyun şablonu içerisinde Fenerbahçe’nin sonuca gitmesi rakibi kendi yarı sahasına kapatmasıyla mümkün olabilir. Çünkü Semih olsun, Güiza olsun baskın ataklarda baş role soyunabilecek yapıda değiller. Bunun yolu da rakip orta sahayı ezebilecek, kora kor mücadele edebilecek bir yapılanmadan geçiyor. Son bir not da kırmızı-siyahlılar için verelim. Santos’tan alınan playmaker Tabata ile Fluminense’den gelen sol bek Ivan Fenerbahçe maçındaki performanslarını sürdürürlerse sezonun en çok konuşulan transferleri olabilirler.

2010 Dünya Kupası Grup Eleme maçlarına hazırlanan Milli Takımımız, İzmit İsmet Paşa Stadında karşılaştığı Şili’yi küskün golcü Halil’in attığı golle 1-0 mağlup etmeyi başardı. Maçla ilgili teknik analizleri yapmadan evvel başka bir noktanın altını çizmekte fayda var.

(more…)

*Overrated: Olduğundan daha yüksek değer biçilen. *Underrated: Değerinden düşük değer biçilen.

Galip Öztürk - Sabah

(more…)

8 Ağustos tarihinde start alan dünyanın en kapsamlı spor organizasyonu Olimpiyatlar devam ediyor. Kimi ülkeler aldıkları madalyaların sevinciyle coşadursun, ülkemizde ve kafilemizde beklenmedik ölçüde “başarısız” seyreden oyunların muhasebesi yapılmaya başlandı bile. Bu satırların yazıldığı dakikalarda Türkiye genel madalya sıralamasında 2 gümüş ve 1 bronz madalya ile can acıtan bir konumdaydı. Her fırsatta “70 milyonluk dev ülkeyiz” söylemini dillerine pelesenk yapmaktan gururlu bir haz duyanlar bile konu spor olunca asıl devin karşımızdaki ayna olduğunu nihayet fark edebilmiş görünüyorlar.

(more…)

Anadolu takımı taraftarı olmak emek isteyen, acılı ve kanlı bir uğraştır. Onlar için, yüzde seksen kazanma oranına sahip büyük bir takımın taraftarı olmak çocuk oyuncağı, ecnebilerin diliyle “piece of cake”tir. Peki bir Fenerbahçeli, Galatasaraylı ya da Beşiktaşlı’nın yüreği her zaman küme düşme ihtimali olan, hiçbir maçına garanti gözüyle bakılamayacak, bütün futbolcuları büyük takımlara gitmek isteyen (para+şöhret+milli forma) küçük bir takımın taraftarı olmaya yeter mi?

Üç büyük İstanbul takımından biri orta sıralardaki bir Anadolu takımı ile maç yapıyor. Maç golsüz berabere devam ediyor. Gerilim gittikçe yükseliyor. Çünkü büyük diye tabir edilen takım bu maçı galip bitiremezse liderlikten olacak. Dakika 80. Hakemin en kötü kabus gerçek oluyor. Ceza alanının çizgisine denk gelen bölgelerde büyük takımın defans oyuncularından birinin eline çarpıyor top. Topun elle oynandığından şüphesi yok ama bu hareketin ceza sahası içinde mi, dışında mı olduğundan tam olarak emin değil. Yan hakemiyle göz göze geliyor. Yan hakemin gözlerindeki telaşlı, ürkek, korkmuş ifadeden, onun da kararsız olduğunu ve kendisine yardım edemeyeceğini anlıyor. Aslında bu biraz para kaybedeceği bir kumar olsa, bahsi hareketin ceza alanı içinde olduğu doğrultusunda oynar, ona sanki öyleymiş gibi geliyor çünkü. Ama bu çok daha fazlasını kaybedebileceği bir kumar. Işık hızıyla olasılıklarını inceliyor. Penaltıyı verse… Haklı çıkarsa sorun yok. Ama akşamki spor programlarında pozisyonun ekrana gelecek ağır çekim görüntüleri hatalı olduğunu gösterirse… Öncelikle koca camia üstüne hücum edecek. Yöneticiler televizyonlara, gazetelere konuşacak.

“Bir daha maçımızda bu hakemi istemeyiz.”
“Gizli güçler yine mi devrede, masabaşı oyunlar mı oynanıyor.”
“Ben hakemler hakkında konuşmazdım ama böyle berbat bir hakem görmedim ben!”

Spor yazarları, özellikle de bu büyük takımla organik bağları olmuş, olan ve olacak olanlar, hakem yazarları, özellikle MHK’ya gıcık olanlar açacak ağzını, yumacak gözünü…

“Biz zaten demiştik, bu hakemlerle lig gitmez diye!”
“MHK uyuyor mu, bu hakemlere göz kulak olmuyor mu?”
“MHK Başkanı adamsa şu sorulara yanıt verir!”

Gayet ufak, gayet insancıl bir hata sonunda hem kötü hakem olacak, hem de namusu, şerefi şaibeli bir hale gelecek.

Diğer yandan, penaltıyı vermese… Anadolu takımının yöneticisi, maç sonrası röportajlarda bu takımın oyuncuları, “Emeğimiz çalınıyor,” diyecek. Belki teknik adam istifa kararı alacak, sakinleşince, yani işlerin ezelden böyle gittiğini hatırladığında (çünkü büyük takımlarda geçen futbolculuk zamanında kendisinin de bu düzenin kaymağını yediğini inkar edecek değil. Efendi adam imajıyla maç sırasında hakemi niceden inceden işleyen o değil miydi!) istifasını geri alacak. Ne kadar gürültü çıkartırlarsa çıkarsınlar, Salı günü medya da, futbolseverler de bir sonraki haftanın maçlarını, yeni iddia kuponlarını, haftanın fantezi futbol takımı kadrosunu düşünmeye başlamış olacaklar. Anadolu takımını sesi en fazla iki gün yankılanacak, isyanlarının yankısı üçüncü gün küçük bir haber şeklinde en içteki spor sayfasında minik bir kutudan duyurulursa ne mutlu onlara… Başat spor programlarının ağır ağabeyleri, “Adamlar, haklı!” deyip gönül alacak, sonra başkanın ne kadar delikanlı adam olduğundan dem vuracaklar, en sonunda da Anadolu takımların makus talihiyle ilgili üç beş beylik yorum yapıp, birbirlerinin kravatlarını ya da ceketlerini övmeye başlayacaklar.

Ben kendimi hakemin yerine koyuyorum. Bu ahval ve şeraitte ben o penaltıyı vermezdim arkadaş. En az zararlı çıkacağım hatayı yapmayı tercih ederdim. Çünkü o anda kesinlikle tartışmalı olan penaltıyı verdiğimde, yukarıda saydıklarıma ilaveten maçın devamında olacakları düşünmek bile istemem. Büyük takımın oyuncularının böyle bir durumda maçı ve seyirciyi çığrından çıkarmak için elinden geleni yapacaklar. Çünkü böyle bir kararı veren hakemin o dakikadan itibaren, vicdan azabı çeken bir katil gibi bunalımda olacağını onlardan iyi kimse bilemez. Her pozisyonda itiraz edecekler, vicdan yapacaklar, seyirciye oynayacaklar… Artık orta sahadaki faulleri bile çalarken zorlanacaktır hakem. Maç en azından beş dakika uzayacaktır örneğin. Büyük takımın futbolcuları ceza alanına girdiklerin de kendilerini yere bırakmaya başlayacaklardır. Hakemin kabusu asıl şimdi başlamıştır.

Aslında bu yazıya “Hakem olmak!” başlığı daha iyi giderdi değil mi?

Değil. Bu yazı tam olarak Anadolu takımı taraftarının taraftarlık hayatları boyunca neyle karşı karşıya olduğunu açık etmektedir. Tek kişilik kabus şeklinde hikaye ettiğim bu olay tribünde eli kolu bağlı oturan taraftar için bir travmadır. Yıllardır tekrarlanan bir travma….
Anlayacağınız, Anadolu takımları büyük takımlarla yaptıkları maçlara daima 1-0 yenik başlarlar. Ama sizi öldürmeyen sizi güçlendirir ya, Anadolu takımı karaftarı çok daha güçlüdür, yani çok daha büyüktür İstanbul büyüğü takımı taraftarlarından. Onlar 1-0 yenik başladıkları halde, hep küme düşme tehlikesi yaşadıkları halde ve en önemlisi hiç şampiyon olamayacaklarını bildikleri halde takımlarından hiç vazgeçmemişlerdir çünkü. Bir Kocaelispor taraftarı olarak benim için büyük takımı tutmak çok kolaydır. Ama soruyorum, Fenerbahçeli’de, bir Galatasaraylı’da, bir Beşiktaşlı’da örneğin bir Kocaelispor, bir Göztepe, bir Eskişehir, bir Sakarya taraftarı olabilecek yürek var mıdır?

Not: Trabzonspor’u dördüncü büyük olarak görmedim ben hiç. Kötü değil, iyi bir şey bu söylediğim. Sivrilen bir Anadolu takımı olduğundan, kontrol edilmesini daha kolay hale getirmek için aralarına almıştır bana kalırsa diğer büyükler Trabzonspor’u. Bizans oyunu yani.

Boynuzları görmeyeli uzun zaman oldu. Vakit geldi başka kulüplerle görüştü diye başkanla arası bozuldu, şimdilerde manevi oğlu statüsüne yükselttiği Emre Belözoğlu’nun koltuğunda daha evvel o oturuyordu.

(more…)

Teknik direktör bir baba ile beden eğitimi öğretmeni bir annenin oğlu olarak sporun içinde doğdu ve 6 yaşından itibaren futbolla haşır-neşir oldu. 70 kez Genç Milli Takımlar formasını giyip kaptanlık yapsa da kulüp takımlarında istediği noktaya gelemediğini düşünüyor. Son iki sezonunda OFTAŞ Spor ve Eskişehirpor’da iki kez şampiyonluk yaşadı. Bu sezon Süper Lig’de patlama yapmak istiyor. Eski bir 10 numara olarak bugün ön libero oynuyor ve görev yaptığı mevkide fizik güçten çok zekâ, sezgi, devamlılık ve dayanıklılık faktörlerinin öne çıktığını düşünüyor.

(more…)